મારો કેરી પ્રત્યેનો “રસ”

નાનો હતો ત્યારે મે મહિનાની રાહ ઉત્કટતાથી જોતો. પરીક્ષા પુરી થાય એટલે મોજ.

મારા પિતાજીને બુક – સ્ટેશનરીની દુકાન. એટલે વેકેશનમાં કામ ઘણુ (જુના ચોપડા ખરીદવાનું, અને તેમનુ કાચુ બાઇન્ડીંગ કરવાનુ)

વેકેશનમાં  નાણાકિય ખેંચ રહે એટલે બહાર ફરવા જવાનુ પોષાય નહીં. પરંતુ મિત્રો જોડે રમવાનુ, ચિત્રો દોરવા, નજીક આવેલા બાલભવનની મુકલાકાત લેવી – એવી પ્રવ્રુત્તીઓમાં સમય પસાર થતો.

પરંતુ સૌથી વધારે મજા એટલે કેરી ને માણવાની. પહેલા મિક્ષ્ચર અથવા ઇલેક્ટ્રીક હેન્ડ બ્લેન્ડર તો હતા નહીં. મારા પિતાજી દુકાનેથી આવે ત્યારે કેરી લેતા આવે. એમાંથી તે દિવસે ખવાય એવી કેરી શોધી મને આપે એટલે તુરંત એ કેરી ને ધોઇ કાઢું.

પછી પિતાજીની પાસે બેસુ. એ કેરીને ઘોળી રસ નિકાળે. કેરીઓની છાલ અને ગોટલા ચુસવા હું બેસી જઉં. ત્યાર બાદ બરફને થર્મોકો ના આઇસબોક્સમાંથી  (ફ્રિજ ત્યારે ન હતુ) કાઢી ધોકાથી ભાંગુ. ઝિણો ભુક્કો કરી રસવાળા તપેલામાં નાખું. કપડામાં થોડો ભુક્કો ચોટ્યો હોય એનો આનંદ ઉઠાવુ.  મમ્મી તપેલામાં થોડુ મલાઇ વાળૂ દુધ ઉમેરે અને થોડી જ ખાંડ. ઝરણીથી રસને બરોબર હલાવવાનો.અને રસ તૈયાર. જમતા જમતા મને વઢે પણ ખરા કે બરફ વધારે નાખ્યો. પણા બંદાને ચાર વાટકા રસ પિવા જોઇએ તો પછી બરફ નાખવો જ પડે ને.

થોડા મોટા થયા ત્યારે તો મિક્ષ્ચર, બ્લેન્ડર’ ને ફ્રિજ પણ આવી ગયેલુ. ત્યારે તો કેરી ને ઘોળિને  નહીં પણ છાલ ઉતારી કટકા કરતા અને રસ બનાવતા. લોક લાગણી (એટલે કે મારી લાગણી) ને માન આપી થોડા કટકા અલગથી રાખી રસમાં અલગથી ઉમેરાતા. રસની જોડે કેરીના કટકાનો અદભુત સ્વાદ.. અ હા હા.. મોજ પડતી બાપુ. ત્રણ-ચાર વાટકા રસના પેટમાં ગયા હોય પછી જે ઘેન ચડે..બે કલાક ની ઉંઘ તો પાક્કી જ.

કેરી પ્રત્યે એટલો મોહ કે ઉનાળામાં લગ્નસરા દરમ્યાન જમણાવારમાં કેરીનો રસ હોય તો સારુ એવુ મનોમન વિચારતો, હજુ આજની તારિખે પણ એવુ જ વિચારુ છુ. શ્રીખંડ મને ભાવે, પણ કેર ના રસને પ્રાથમીકતા.

કોલેજમાં ગયો તે પહેલા ૩ પ્રકા ની કેરી ઓ વિશે જ માહિતી હતી. કેશર, હાફુસ અને અથાણાની કેરી. (રાજાપુર ને અથાણાની કેરી કહેતો)

એક મજાનો પ્રસંગ. મારા ખાસ મિત્રના ભાઇ ના લગ્ન. જાન વડોદરાથી રાજપીપળા જવાની હતી. લગ્ન ઉનાળામાં જ રાખ્યા હતા.

અમે લગભગ ૮-૧૦ મિત્રો પહોચી ગયેલા. વરઘોડો ૧૧ઃ૦૦ વાગ્યે શરુ થયો અને લગભગ ૦૧ઃ૦૦ વગ્યે અમે વાડી એ પહોચ્યા.

બપોરના ધોમ-ધખતા તાપ મા અમે મન મુકીને નાચેલા એટલે થાકી ગયેલા. જમવાની ત્રેવડ હતી નહીં પણ જમણવાર શરુ થઇ ગયેલો.

અમે બધા ખુર્શી ને વર્તુળમાં ગોઠવી બેઠા. પિરસણીયાભાઈ જે રસની ડોલ લઇને જતા હતા એને બોલાવ્યા.

ડોલ અમે રાખી અને બધા એ વાટકા ભરી ભરીને રસ જ પિધો. બાકી વાનગીઓ સામે કોઇ એ જોયુ પણ નહીં.

રિલાયન્સમાં નોકરી કરી ત્યારે સદનસીબે રિફાઇનરી મા આવેલ “લખીબાગ” જોવા નો લ્હાવો મળેલ. અહીયા લગભગ ૮૦ – ૧૦૦ જાત ની કેરી ઓ આધુનીક પધ્ધ્તી થી ઉછેરવામા આવે છે. ૬ વર્ષ રિલાયન્સમાં નોકરી કરી ત્યા સુધી રિલાયન્સની કેશર અને હાફુસ કેરી ઓ માણી છે. मैने रिलायन्स का नमक भी खाया है और आम भी ।

ચેન્નાઇ આવ્યો ત્યારે પ્રખ્યાત કસ્તુરી કેરી ચાખવા મળી. ફળ મોટુ અને સરસ હોય.

ચેન્નાઇથી નોઇડા આવ્યો. અને હાલ અહીં ઉત્તર પ્રદેશ ની પ્રખ્યાત દશહરી ચાખવા મળે છે.

દશહરી અત્યંત મીઠી પણ સુગંધ ન મળે એટલે આપણા લોકોને ના પણ ભાવે. એ સિવાય ગોલા અને લંગડો પણ વિપુલ પ્રમાણમાં જોવા મળે છે.

મારા (અને મારી પત્ની ના ) કેશર કેરી પ્રત્યેના પ્રેમ ને લિધે અમને અહી “મધર ડેરી”,  “રિલાયન્સ ફ્રેષ” અને સ્પેન્સર મોલમાં કેશર કેરી મળી રહે છે.

હાલ પણ ત્રણ થી ચાર વાટકા તો રસના જોઇએ જ,તો જ દિલને એમ લાગે કે રસ પિધો.

કેરી ખરીદવા જાઉ ત્યારે મને એવુ લાગે કે કેરી જાણૅ મને જોઇ ને ગાઇ રહી છે કે

” मेरा नाम केरी है, केरी तो सो टका तेरी है ।”

અને તુરત જ મારી પત્ની મને અટકાવે કે બસ ૩ કિલો જેટલી થઇ ગઇ હશે. (અહી પેટી મળતી નથી)

૪ -૫ દિવસ પછી ફરી આવીશુ.

આમ ને આમ “આમ”ની મૌસમ નો હુ આનંદ ઉઠાવુ છુ. “આમ ની મૌસમ ગયા બાદ મને ભોજન “આમ” લાગે છે.

તેમાંથી મારો “રસ” ઉડી જાય છે. અને ફરી હુ મે મહિનાની રાહ જોવા લાગુ છુ.

ગોપાલ ખેતાણી

 

 

 

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s